TOOROP
09-29-2009, 10:53
Mustafa ÜFTADEOĞLU
Gençlik; Ömrün baharıdır, yaratılış ağacının en müstesna meyvesidir, günün en kemâlde demidir, hayatın kaynağıdır; dinçliğin ve sıhhatin mümessilidir; güzelliğin aslıdır. Bizim malımız olmadığı gibi elimizde de devamlı kalacak değildir. Her fanî gibi kaybolup gidecektir. Bununla bir bakisini kazanmak mümkündür. Niçin verilmiştir? Bu halledilirse onun mahiyeti kavranmış, iyiye, güzele kanalize edilmiş olur. Hayata geliş nasıl onu vereni tanımak ve ona kulluksa bu da öyle. Onu, O’nun rızası dairesinde kullanma ebediliği kazanma...
Bu gayeyi iyi tanımadığından gencimiz başka davalar, gayeler peşindedir. Çöldekilerin serapların peşinde koşusuna benzer hali. Lezzet diye tattığı nesnelerle hüzün ve gam yudumlar. Boş ve ham hayallerin esiridir. Bütün bu şeyler onu per-perişan eder. Bir lezzetinde binlerce elem izi vardır. Lezzetleri, elemlerini karşılayamaz.
Asıl muhabbet sahibini bulamadığından fanî ve fena mahbublara kapılmıştır. Bundan dolayı kalb derbeder, gönül perişan, ruh yorgun düşer. Doymaz gencimiz, bunlar kalbin alakasına değer şeyler değildir. Kıskançlık, ayrılık, mukabelesizlik gibi elemlerle devamlı rahatsızdır. Taze, genç, berrak gönlüyle, bütün duygularıyla yaratıcısını sevmesi icâp eder. O’nun muhabbetiyle diğerlerini de sevebilir.
“Yaratılmışı hoş gördük Yaratandan ötürü.”
Daha nice bilemediğimiz dertlerle malûl olan gencimizi, eli hikmetli, gönlü şefkatli lokmanlar tedavi edecektir. Ona gölgelerin asıllarını o bildirecektir.
Elemsiz bir lezzet, kedersiz bir sevinci; hakiki zevk ve saadeti tanıtacaktır. O zaman Mus’ab gibi gayesi uğrunda canını verecek elem duymayacaktır. Cenazesini semâ ehli yıkayacak, başına onlar taç giydirecektir. Hergün yüce ufka ulaşmanın şuurunu duyacak, gayelerin gayesi hedefi olacaktır.
Gençlik; Ömrün baharıdır, yaratılış ağacının en müstesna meyvesidir, günün en kemâlde demidir, hayatın kaynağıdır; dinçliğin ve sıhhatin mümessilidir; güzelliğin aslıdır. Bizim malımız olmadığı gibi elimizde de devamlı kalacak değildir. Her fanî gibi kaybolup gidecektir. Bununla bir bakisini kazanmak mümkündür. Niçin verilmiştir? Bu halledilirse onun mahiyeti kavranmış, iyiye, güzele kanalize edilmiş olur. Hayata geliş nasıl onu vereni tanımak ve ona kulluksa bu da öyle. Onu, O’nun rızası dairesinde kullanma ebediliği kazanma...
Bu gayeyi iyi tanımadığından gencimiz başka davalar, gayeler peşindedir. Çöldekilerin serapların peşinde koşusuna benzer hali. Lezzet diye tattığı nesnelerle hüzün ve gam yudumlar. Boş ve ham hayallerin esiridir. Bütün bu şeyler onu per-perişan eder. Bir lezzetinde binlerce elem izi vardır. Lezzetleri, elemlerini karşılayamaz.
Asıl muhabbet sahibini bulamadığından fanî ve fena mahbublara kapılmıştır. Bundan dolayı kalb derbeder, gönül perişan, ruh yorgun düşer. Doymaz gencimiz, bunlar kalbin alakasına değer şeyler değildir. Kıskançlık, ayrılık, mukabelesizlik gibi elemlerle devamlı rahatsızdır. Taze, genç, berrak gönlüyle, bütün duygularıyla yaratıcısını sevmesi icâp eder. O’nun muhabbetiyle diğerlerini de sevebilir.
“Yaratılmışı hoş gördük Yaratandan ötürü.”
Daha nice bilemediğimiz dertlerle malûl olan gencimizi, eli hikmetli, gönlü şefkatli lokmanlar tedavi edecektir. Ona gölgelerin asıllarını o bildirecektir.
Elemsiz bir lezzet, kedersiz bir sevinci; hakiki zevk ve saadeti tanıtacaktır. O zaman Mus’ab gibi gayesi uğrunda canını verecek elem duymayacaktır. Cenazesini semâ ehli yıkayacak, başına onlar taç giydirecektir. Hergün yüce ufka ulaşmanın şuurunu duyacak, gayelerin gayesi hedefi olacaktır.